Tworzy delikatne, jedwabiste kępy cienkich liści i kwiatostanów, które poruszają się przy najmniejszym podmuchu wiatru.
To jedna z najpopularniejszych traw ozdobnych w nowoczesnych i naturalistycznych ogrodach – lekka, finezyjna i bardzo efektowna.
Roślina kępowa, gęsta, o wysokości 40–60 cm, w czasie kwitnienia do 70 cm.
Tworzy regularne, półkuliste kępy przypominające delikatne pióra lub włosy.
Liście i kwiatostany łagodnie falują na wietrze, co nadaje ogrodowi ruchu i lekkości.
Wzrost umiarkowanie szybki, roślina nie jest ekspansywna.
Bardzo wąskie, nitkowate, miękkie i elastyczne, długości do 50 cm.
Wiosną i latem świeżo zielone, późnym latem przebarwiają się na złocisto-beżowy kolor, zachowując urok aż do zimy.
W zimowych kompozycjach stanowią piękną strukturę, szczególnie w zestawieniu z szronem czy śniegiem.
Kwiatostany pojawiają się w czerwcu–lipcu i utrzymują się bardzo długo.
Początkowo zielonkawe, z czasem stają się srebrzysto-beżowe, jedwabiste i gęsto unoszą się ponad kępą.
Delikatnie przewieszają się i poruszają przy wietrze – stąd potoczna nazwa „koński ogon”.
Kwiaty są jedwabiste w dotyku, tworzą miękką, falującą chmurę.
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu.
W cieniu staje się mniej zwarta i słabiej kwitnie.
Preferuje miejsca suche, ciepłe, przewiewne.
Idealna do ogrodów naturalistycznych, preriowych, śródziemnomorskich i nowoczesnych.
Lubi gleby lekkie, przepuszczalne, piaszczyste, nawet ubogie.
Nie toleruje ciężkich, gliniastych, stale mokrych gleb.
Dobrze znosi suszę po ukorzenieniu.
Wskazane jest dobre zdrenowanie podłoża, szczególnie zimą.
Dobrze zimuje w Polsce, pod warunkiem suchego stanowiska zimą.
Największym zagrożeniem jest nadmiar wilgoci w okresie zimowym, nie mróz.
Jesienią nie przycina się liści — najlepiej związać kępę, by chronić ją przed zawilgoceniem.
Wiosną (marzec–kwiecień) należy przyciąć lub wyczesać zeszłoroczne liście i kwiatostany.
Nie wymaga nawożenia – zbyt żyzna gleba powoduje wyleganie i utratę zwiewności.